Dervişlik

Neşeli şeyler yazayım istiyorum ama gündem o kadar karanlık ki...elim gitse,gönlüm gitmiyor..size de oluyor mu bilmiyorum birden çok gülerken içimde bir yerin acıdığını fark ediyorum.Çok lezzetli bir yemek yediğimde oh ne güzelmiş demek,çok güzel bir yere gittiğimde harikaymış demek...yeni bir şeyler almak,yeni bir şeylere heveslenmek ayıp geliyor..

Kendi hayatıma dair işle ilgili ya da herhangi bir şeye üzülmek bile ayıp geliyor...

İnci büyüyor..bir sürü anı biriktiriyoruz..onları anlatmak yazmak paylaşmak istiyorum...ama sonra olmuyor işte.

Yaz geliyor..bir şeylere hevesleniyoruz ,iştahlanıyoruz,konuşuyoruz,planlıyoruz ama gece yatağa yattığımda ağır bir pişmanlık üzerimi örtüyor.

Bunca olan bitene rağmen dünyanın aynı telaş ve hızıyla dönmesi beni şaşırtıyor..Daha şaşırtan bir şey ise insanların kendi sorunlarını listenin en başına koyup dertmiş gibi anlatmaları.

Didem Madak'ın bunun üzerine söylenmiş bir yazısı beni hep rahatlatır.Umarım daha güzel günlere uyanırız...dünyanın kendi etrafımızda dönmediğinin farkına vardığımız bir dünyaya..

'Sanırım dervişliğin edebiyatını yeterince yaptık, artık onu yeni bir yorumla yaşadığımız çağa ve hayata katmamız lazım. Dervişlik havuz başında, âlemleri seyre dalmak anlamına gelmiyor yalnızca. Bence artık dervişlik, maçoluk yarışması yapılan bir masada, ‘ben kestiricem, zaten bir işe yaramıyor’ diyen bir adamın ‘iktidarsızlığında’ saklı. Himaye ve işbirliği kabul etmedikleri için boynu vurdurulan, derisi yüzülen dervişleri hatırlamakta saklı. Artık kapılanacak kapı kalmadı. Bizi çağıracak ses kalmadı, ‘çağrıldım, geldim’ diyemeyiz artık. Ahlayıp, oflayıp, ben diyerek kendimi herhangi birinden daha çok acı çekiyor sanışımla, ben dervişlikten ne kadar uzağım. Acımı sessizce çekeceğim bir yol bulursam, dervişlik işte orada saklı. Kırılan kalbimizin hesabını tutmaktan sıkılıp, kırdığımız kalplerin hesabını tutarsak, belki orada saklı. Fuzuli’nin söylediği gibi ‘iyi ile kötü sayma işi bitince mescid de birdir meyhane de.’ Belki dervişlik, bu sayma işini bitirmemde saklı.'*

*didem madak.

Günler...

'Çok güldük çok ağlayacağız' cümlesi vardır ya  çok gülemeden çok ağladık biz bu ülkede...Yakılan ağıtlar başımızı döndürdü...Yeter artık demeye mecalimiz kalmadan yeni bir ölümü kucaklar olduk...

Yüreğim sıkıştırılmış gibi...yorganı çekip başıma tüm acılara yetecek kadar ağlamak istiyorum...

'ölen ölmüştür daha ne töreni yapıp duruyorsunuz ' 'polis nasıl dayanıyor ' cümleleri patlıyor yüreğimde...ben hala şaşırıyorum bu ülkede olanlara...hala inadım var hayır bu kadar da olmaz diye isyanım vuruyor dilime...

Siyasete çok kafam basmıyor bunun siyasi bir açıklaması var mı bilmiyorum ama hiç bir siyasi strateji şu cümleleri sarfedecek kadar kapatmasın gönül gözümüzü ...

Bir gün bitecek elbet insanın insana zulmü..çocukların boynu bükük kalmadığı bir dünyada yaşayacağız...sevineceğiz yeniden yazın geldiğine..yeniden yaşama coşkusu yeşerecek içimizde...

Ömür dediğin...

bugün haftası oldu o felaket yaşanalı...o günden beri elim gitmiyor yazmaya...insan acıyı kolay yazamıyor...söyleyecek sözü,kurulacak cümlesi olmuyor...

Oysa ne kolay diyorlar 'kader' diye...bu işin fıtratında var ölmek diye...o zaman şu soruyu sormak lazım gelir...bu kader hep bizim ülkeyi mi buluyor...hep mi kötü kader yazılıyor bize...

Sessiz bir acı var şimdi ..ne desek sarmayacak yaralarımızı...getirmeyecek gideni...

Havada bir (k) ömür kokusu...içime her çektiğimde ciğerimi yakıyor...

Söyleyecek çok sözüm var lakin şimdi sırası değil...

Annelik

Hamileyken saatlerce siyah beyaz anlaşılmayan ultrason resmine bakıp mucizeler var diyerek umudumu çoğaltıysam, o gün yumurta yememiş isem aç kaldı yavrum diye kendimi yiyip bitirdiysem…bedenimde kendiminkinden başka bir kalp daha atarken  anlam veremediysem ayşe teyzenin çocukları ile girdiği  miras kavgasına,durup dururken kendimi gülümserken bulduysam,mutluluğum bulaşsın istediysem tüm asık suratlara Her doktor kontrollünde sevgilimi görecekmişim gibi heyecanlandıysam bir inci tanesi yüzündendir...anneliğin tadı bulaştı daha hamileyken ruhuma...

o dokuz ay hayatının en anlamlı dokuz ayıymış anladım.

Sonra işte bir minik el tuttu elimden…hadi dedi yürüyelim hep…yürüyelim gözüm yürüyelim dedim.

Değil mi ki ben sabahları onun gülümsemesinin yüzüme çarpması ile uyanıyorum,tatmışım hayatta dibine kadar mutluluğu…daha ne isterim hayattan sağlıktan başka moduna geçmişim...

Kışın ortasında bir yaz kokusu geliyor burnuma..Kapalı,kasvetli bir havada bizim evde pırıl pırıl bir güneş inanmazsanız buyrun misafirimiz olun...Böyle böyle anlatacağım olağanüstü durumlar silsilesi ...Alıştık biz artık...

En karamsar halimde geliyor bir sarılıyor kendime geliyorum.,napıyorum ben diyorum sarılayım kızıma yok o iş olmamış yok bu yetişmemiş yok evde işler birikmiş bir sürü hayat gailesi niye bitirsin enerjimi ...

Her gün yeni baştan bir öğreti geliyor kızdan bana doğru...yani yoga yapanlara saygım sonsuz da bence annelik meditasyonun zirvesidir.Sabrını,enerjini,hayatta ki tüm bilgilerini altüst eder yeniden öğretir ,ehlileştirir insanı.

Öğreteyim istiyorum ona her şeyi,sevmeyi,koşulsuz sevmeyi..ama bunu ancak anne olunca anlayacak diyorum bir yandan da…Şu hayatta pratik ile teoriğin tutmadığı en bariz mertebedir herhalde  annelik...

İnci sağlıkla büyüsün,herkese kucak açan bir insan olsun ,ben de her daim yanında olayım...Eğer bir anneler günü dileği var ise,benim de dileğim bu olsun...

Evladını kendinden önce uğurlayan anneler için yüreğimin bir yanı hep yağmurlu...Sonsuz sabır diliyorum..

…